Εγγραφή: Αναρτήσεις | Σχόλια |
buy essay
buy essay

Κατηγορία: ΟΜΙΛΙΕΣ

Ομιλία στην εκδήλωση μνήμης για τον ΜΙΧΑΛΗ ΜΠΟΤΩΝΑΚΗ

Πριν από ένα μήνα περίπου, δέχθηκα τηλεφώνημα που με πληροφορούσε ότι ο Δήμος Χανίων θα υλοποιούσε παλαιότερη απόφασή του να δώσει το όνομα του Μιχάλη Μποτωνάκη σε οδό της πόλης μας, παράλληλα δε ότι θα γινόταν η σημερινή σεμνή εκδήλωση τιμής στη μνήμη του. Ρωτήθηκα εάν θα ήθελα να συμμετάσχω σε αυτήν ως ομιλητής. Το αποδέχθηκα χωρίς δεύτερη κουβέντα, αφού θεώρησα ότι η τιμή για μένα ήταν πολύ μεγάλη.

Όταν όμως άρχισα να σκέφτομαι για το τι θα πρέπει να πω, τότε μόνο συνειδητοποίησα τις δυσκολίες του εγχειρήματος.

Ξέρετε, όταν η μοίρα τα έχει φέρει έτσι που να γνωρίσεις έναν άνθρωπο τόσο καλά που να δεθείς μαζί του.
Όταν γνωρίζεις την πολυσχιδή δραστηριότητά του και την πορεία του στη ζωή.
Όταν τον έχεις εκτιμήσει για την πρόσφορα του στην κοινωνία ,την πατρίδα και την οικογένεια του.
Όταν τον έχεις θαυμάσει για τις γνώσεις του, την επιστημοσύνη του και τον χαρακτήρα του .
Όταν σε έχει τιμήσει με την ανυπόκριτη και ανιδιοτελή φιλία του, τότε έχεις πρόβλημα.
Από πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις .
Και πως θα μπορέσεις να πεις τόσα πολλά που θέλεις να πεις μέσα σε τόσο λίγο χρόνο.
Αν έπρεπε με τρεις λέξεις να σκιαγραφήσει κανείς τη ζωή και τη δράση του Μιχάλη Μποτωνάκη, αυτές θα ήταν οι λέξεις εργατικότητα, ήθος, προσφορά.
Λίγα λόγια από το πλούσιο βιογραφικό του αναδεικνύουν προσωπικότητα με αυτά τα χαρακτηριστικά.
Γεννήθηκε το 1912 στα Μεγάλα Χωράφια Αποκορώνου, σημερινή Απτέρα του Δήμου Σούδας.
Γιος του διδασκάλου Ανδρέα Μποτωνάκη και της Αικατερίνης το γένος Μπουμπουνάκη.
Δάσκαλο στο Δημοτικό Σχολείο στα Μεγάλα Χωράφια είχε τον πατέρα του.
Οι δυσκολίες και η φτώχια του χωριού την εποχή εκείνη, δε στάθηκαν εμπόδιο, μετά που τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο, για να συνεχίσει τις σπουδές του.
Με εφόδιο το πλούσιο τάλαντο που του είχε χαρίσει ο θεός και με οδηγό τις αρχές που πήρε από την οικογένειά του και ιδιαίτερα από τον αυστηρό πατέρα του, ξεκίνησε το οδοιπορικό της ζωής. Εγγράφεται στο Γυμνάσιο Αρρένων στα Χανιά από το οποίο αποφοίτησε το 1930. Οι οικονομικές δυνατότητες τις οικογένειες του ήταν ελάχιστες και οι δυσκολίες μεγάλες. Θυμάμαι που μου είχε πει κάποτε ότι τα πρώτα παπούτσια –ένα ζευγάρι αρβιλάκια- τα είχε φορέσει όταν πήγε στην πρώτη τάξη στο Γυμνάσιο. Δεν στάθηκαν όμως αυτά εμπόδιο.
Έτσι εγγράφεται το 1931 πρωτοετής φοιτητής στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών απ’ όπου πήρε το πτυχίο το 1935 με ΑΡΙΣΤΑ.
Το 1937 κατατάσσεται στο στρατό και αργότερα ως έφεδρος Ανθυπολοχαγός παίρνει μέρος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο όπου και τραυματίζεται στην Τρεμπένιτσα της Αλβανίας.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, είχε πλούσια αντιστασιακή δράση .
Από το 1941 μέχρι το 1943 ήταν υπαρχηγός της Εθνικής Οργάνωσης Πληροφοριών και Δολιοφθοράς.
Από το 1943 μέχρι το 1945 ήταν μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της ΕΟΚ. Αν ο εμφύλιος αλληλοσπαραγμός και η αιματοχυσία στον τόπο μας αποφεύχθηκε στο μέγιστο βαθμό, αυτό οφείλεται σε κάποιους μυαλωμένους ανθρώπους που με πρωτεργάτη τον Κώστα Μητσοτάκη, αφήσαν κατά μέρος τα πάθη, τις ακρότητες και τις ιδεολογικές αντιπαλότητες και υπέγραψαν τις δυο ιστορικές συμφωνίες μεταξύ ΕΟΚ και ΕΑΜ, του Θερίσου και της Τρομαρίσσας. Και οι δυο αυτές συμφωνίες φέρουν την υπογραφή και του Μιχάλη Μποτωνάκη.
Παράλληλα με την αντιστασιακή του δράση διδάσκει στα κατοχικά Χανιωτόπουλα από το 1941 στο Γυμνάσιο αρρένων Χανίων.
Επί τριάντα πέντε χρόνια δίδασκε, γαλούχησε χιλιάδες νέους, πολλοί από τους οποίους έγιναν σπουδαίου επιστήμονες, με τα νάματα της Αρχαίας και νέας ελληνικής γραμματείας.
Το όνομά του ως καθηγητού φιλολόγου έχει γίνει θρύλος, ιδιαίτερα στα Χανιά. Κατέκτησε επάξια όλες τις βαθμίδες της ιεραρχίας της Μέσης Εκπαίδευσης.
Το 1964 προάγεται σε γυμνασιάρχη. Το 1965 προάγεται σε Λυκειάρχη.
Μετέχει ως μέλος στην επιτροπή της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης υπό τον Παπανούτσο.
Το Μάρτιο του 1960 ο Μιχάλης Μποτωνάκης μετατίθεται «δυσμενώς» και λόγω αντιχουντικής δράσης από το καθεστώς των Συνταγματαρχών, στο Άργος.
Εκεί τον γνώρισα εγώ κάτω από συνθήκες που θα αναφερθώ παρακάτω.
Το 1976, αφού υπηρέτησε προηγουμένως επί διετία στην Αθήνα ως αναπληρωτής Γενικός Επιθεωρητής επιστρέφει στα Χανιά με το βαθμό του Γενικού Επιθεωρητού Μέσης Εκπαίδευσης όπου και τερματίζει την εκπαιδευτική του σταδιοδρομία.
Ο Μιχάλης Μποτωνάκης ήταν περαιτέρω ένας λαμπρός οικογενειάρχης.
Παντρεύεται τη Σοφία Καβρουδάκη το 1947 με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, τον Ανδρέα, γιατρό ορθοπεδικό και την Αντωνία, πτυχιούχο Γαλλικής Φιλολογίας.
Τη σύντροφό του αποχωρίστηκε στις 28/9/1996, ημέρα του θανάτου του.
Αλλά και η κοινωνική δράση και προσφορά του Μιχάλη Μποτωνάκη ήταν πολύ σημαντική.
Το 1945 ο Σοφοκλής Βενιζέλος του ανέθεσε την οργάνωση της νεολαίας των Φιλελευθέρων. Αποστολή που έφερε σε πέρας επιτυχώς.
Τη διετία 1947-1948 χρημάτισε Διευθυντής του Ιστορικού Αρχείου Κρήτης.
Από το 1950 μέχρι το 1968 διετέλεσε πρόεδρος του Φιλολογικού Συλλόγου «Ο Χρυσόστομος» και συνέβαλε αποφασιστικά να ξαναχτιστεί η αίθουσα της οδού Χαλήδων.
Επέτυχε επίσης την αναβάθμιση της βιβλιοθήκης του Χρυσοστόμου που επί της εποχής του απαρτίζονταν από 3500 σπανιότατους τόμους.
Με τη βοήθεια του διαπρεπούς βυζαντινολόγου αειμνήστου Νικ. Τωμαδάκη, διοργάνωσαν στο Χρυσόστομο δύο Κρητολογικά Συνέδρια.
Διατέλεσε Διευθυντής του Εθνικού Σταδίου Χανίων, πρόεδρος του Ομίλου Αντισφαίρισης Χανίων, πρόεδρος της ΑΣΟΟΧΑ.
Παράλληλα από το 1945, ο Μιχάλης Μποτωνάκης διακονεί και τη δημοσιογραφία, από τις επάλξεις της ιστορικής εφημερίδας ΚΗΡΥΞ, που ιδρυτής της ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος.
Στο πρώτο κιόλας μετακατοχικό φύλλο της εφημερίδας, υπάρχει άρθρο του Μ.Α.Μ.
΄Ηταν τα αρχικά με τα οποία υπέγραφε μέχρι το τέλος της ζωής του τα χιλιάδες άρθρα, χρονογραφήματα και αναλύσεις στην εφημερίδα ΚΗΡΥΞ.
Αυτή η δημοσιογραφική δραστηριότητα δεν ήταν άμοιρη της στενής φιλίας που συνέδεε το Μιχάλη Μποτωνάκη με τον Κ. Μητσοτάκη, ιδιοκτήτη της εν λόγω ιστορικής εφημερίδας από τα χρόνια της αντίστασης μέχρι την ημέρα του θανάτου του.
Ο Μ. Μποτωνάκης εκτός από ειλικρινής και ανιδιοτελής φίλος του Κ. Μητσοτάκη ήταν και θαυμαστής του.
Όσοι τον είχαμε γνωρίσει θα θυμόμαστε ότι κάθε άλλο παρά κόλακας ήταν. Στην κριτική του ήταν συνήθως αυστηρός αλλά πάντα δίκαιος.
Ανεξάρτητα από τη σχέση που είχε με τον οποιονδήποτε, του απέδιδε τον έπαινο ή τον ψόγο έχοντας προφανώς ως μέτρο τις δικές του αρχές και αξίες.
Επειδή ήμουν εξ εκείνων που κατά τα τελευταία 25 περίπου χρόνια της ζωής του συζητούσε και εμπιστευόταν, όσο πιστεύω λίγους, μου είχε κάνει εντύπωση ότι ποτέ δεν είχα ακούσει να πει το οτιδήποτε αρνητικό για τον παλιό καλό του φίλο ,όπως έλεγε. Εξέφραζε πάντα το θαυμασμό του για τις επιδόσεις του στα σχολικά χρόνια, για την ευφυΐα του, τη δράση -κυριολεκτικά- κατά τον εμφύλιο και την πορεία του στην πολιτική.
Επιτρέψτε μου, επειδή νοιώθω ότι πρέπει να το κάνω, να αναφερθώ τελειώνοντας, κάνοντας μια σύντομη αναφορά στην προσωπική σχέση που είχα με το Μ. Μποτωνάκη.
Κάπου στα τέλη του 1972, αρχές 1973, νεαρός αντεισαγγελέας πρωτοδικών στο Ναύπλιο με πληροφόρησαν ότι στο Άργος υπηρετούσε ως καθηγητής ο Μ. Μποτωνάκης. Εγώ δεν είχα την τύχη να είμαι ποτέ μαθητής του, ούτε καν τον είχα γνωρίσει μέχρι τότε. Είχα ακούσει όμως τόσα πολλά ως μαθητής στην τελευταία τάξη που μαθήτευσα στο 1ο γυμνάσιο Αρρένων, για τον καλό φιλόλογο Μποτώνη, όπως τον αποκαλούσαν οι μαθητές του, που θέλησα να τον γνωρίσω από κοντά.
Από τότε μέχρι και την 25 Σεπτεμβρίου 1996 που τον κτύπησε το βαρύ εγκεφαλικό, εξ αιτίας του οποίου έφυγε μετά από τέσσερις μέρες, μας συνέδεε μια πολύ στενή φιλία.
Η αμοιβαία εκτίμηση, ο σεβασμός μου στο πρόσωπό του, αλλά και η δική του εμπιστοσύνη προς εμένα είχαν ως αποτέλεσμα σιγά-σιγά να δημιουργηθεί μια σχέση αμοιβαίας εμπιστοσύνης, που οφείλω να πω ότι ήταν κάτι παραπάνω, από μια ειλικρινή φιλία.
Για μένα ήταν πολύ κολακευτικό ένας καταξιωμένος Χανιώτης, με συσσωρευμένη σοφία και εμπειρία, με ήθος και αντικειμενικότητα απέναντι σε πρόσωπα και γεγονότα να συζητά μαζί μου πολλές φορές επί ώρες.
Η εμπιστοσύνη και η εκτίμηση που έδειχνε στο πρόσωπό μου δε με κολάκευε μόνο, αλλά μου ήταν και ιδιαίτερα χρήσιμη αφού καθένας που ασχολείται με την πολιτική δε χρειάζεται δίπλα του μόνο ανθρώπους που να τον κολακεύουν αλλά και αυτούς που θα του επισημαίνουν τα λάθη του ,θα του κάνουν τις σωστές υποδείξεις.
Είναι εκείνοι που δε λακίζουν, είναι πάντα κοντά και στα πάνω σου και στα κάτω σου.
Εκφράζω για μια ακόμα φορά δημόσια την ευγνωμοσύνη μου στο Μιχαλη Μποτωνάκη.
Για την τιμή που μου έκανε να με τιμήσει τόσα χρόνια με τη φιλία του.
Για τις σοφές συμβουλές που μου έδινε και που πολλές φορές με είχαν αποτρέψει να πάρω βιαστικές και λάθος αποφάσεις.
Για όσα έμαθα κοντά του.
Για το ότι η οικογένεια του έβαλε λάδι στο σπίτι μου αφού επιστέγασμα της φιλίας μας ήταν ο Ανδρέας να βαφτίσει το Λαέρτη μου. Κουμπάρε απ’ ότι φαίνεται καλή ευχή έδωσες στο φιλιότσο σου.
Και τελειώνοντας θα σας αφηγηθώ την τελευταία προσφορά του Μ. Μποτωνάκη στο πρόσωπό μου. 22 Σεπτεμβρίου 1996 είχαμε εθνικές εκλογές. Το αποτέλεσμα δεν προβλεπόταν θετικό για το κόμμα μας. Την τελευταία προεκλογική μου συγκέντρωση την έκανα στην οδό Αποκορώνου μπροστά στον Απόλλωνα.
Όταν ανέβηκα στην εξέδρα για να μιλήσω σε ένα πολυπληθές, πλην κατηφές ακροατήριο, τον είδα ανάμεσα στον κόσμο.
Κατέβηκα κάτω και τον παρακάλεσα να ανέβει στην εξέδρα. Ανέβηκε, με προλόγισε με θερμά λόγια. Είδα αργότερα το βίντεο και τις σχετικές φωτογραφίες. Έσφυζε ζωής και έλαμπε από χαρά.
Τίποτα δεν προοιώνιζε αυτό που θα συνέβαινε μετά από πέντε μέρες. Ήταν για όλους ένα σοκ, για μένα, κεραυνός εν αιθρία.
Αυτός κυρίες και κύριοι ήταν ο Μ. Μποτωνάκης.
Σπούδασε κάτω από αντίξοες οικονομικά συνθήκες.
Υπηρέτησε με πάθος την πατρίδα, την παιδεία και τον πολιτισμό.
Ασχολήθηκε άοκνα με τα κοινά της πόλης των Χανίων.
Υπήρξε υποδειγματικός οικογενειάρχης και άριστος πατέρας.
Στη ζωή του υπήρξε ευθύς ,έντιμος. Δεν παρεξέκλινε ποτέ από τις αρχές και τις αξίες που πίστευε.
Συγχαρητήρια στο Δήμο Χανίων για το ότι έδωσε το όνομα του σε οδό της πόλης αλλά και για την εκδήλωση. Ελάχιστο ασφαλώς δείγμα αναγνώρισης της προσφοράς.
Και θα τελειώσω λίγο θεολογικά αν και δεν είμαι θεολόγος.
Πιστεύω ότι δεν αποτελεί βλασφημία να πω ότι αν ο Ιησούς ξαναερχόταν στη γη και απευθύνονταν σε μια ομάδα ανθρώπων σαν τον Μ. Μποτωνάκη θα τους έλεγε όπως στην Επί του Όρους Ομιλία είπε στους μαθητές του: «Υμείς εστε…..

Και εγώ συμπληρώνω τη ρήση από την ίδια ομιλία, που είναι μια προτροπή για περαιτέρω ανάδειξη της προσωπικότητας και του έργου του Μ. Μποτωνάκη: «Ου καίουσι λύχνον και τιθέασι αυτόν υπό τον μύδιον, αλλ’ επί τη λυχνία πάσι της εν τη οικία».

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Share

Αναρτήθηκε την Δευτέρα, 11 Αυγούστου, 2008 και έχει καταχώρηθεί στην κατηγορία ΟΜΙΛΙΕΣ. Μπορείτε να παρακολουθήσετε σχόλια για αυτή την ανάρτηση μέσω του RSS 2.0 feed. Μπορείτε να αφήσετε μια απάντηση , ή να κάνετε trackback από το site σας.

ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙO

ΑΚΟΛΟΥΘΑ ΜΕ ΣΤΑ SOCIAL NETWORK

ΑΡΧΕΙΟ

Polls

Σας αρέσει ο καινούργιος ιστότοπος

Δείτε αποτελέσματα

Loading ... Loading ...

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Αυγούστου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιουλ    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ

WebTV